Bachury POWIAT BIAŁOSTOCKI / GMINA MICHAŁOWO

Bachury: gwarowo: „bachury”, „bachuroṷ”, przymiotnik „bachurski” (z akcentem na ostatnią sylabę).

Dzisiejsza wieś Bachury, leżąca w granicach województwa podlaskiego, została zorganizowana prawdopodobnie w połowie XVIII w. w starostwie jałowskim i była zamieszkiwana przez Rusinów (przodków dzisiejszych Białorusinów). W tej miejscowości w 1764 r. mieszkały trzy rodziny: Bartłomieja Chwojki, Szymona Chwojki i Stafana Gogiela, które obok uprawy roli zajmowały się bartnictwem.

W wizycie unickiej cerkwi i Parafii w Jałówce z 1780 r. wśród wymieniony miejscowości należących do tej parafii wymieniona została miejscowość Bahorowszczyzna – identyfikowana z dzisiejszą wsią Bachury.

Po trzecim rozbiorze Rzeczypospolitej w 1795 r. wieś Bachury została włączona do państwa rosyjskiego.

W 1839 r. zamieszkujący w Bachurach dotychczasowi unici stali się wraz ze swym proboszczem z Parafii w Jałówce wiernymi rosyjskiej Cerkwi prawosławnej.

Nieliczni mieszkańcy wsi Bachury wyznania rzymskokatolickiego należeli do Parafii Rzymskokatolickiej w Jałówce – zlikwidowanej przez władze carskie w 1865 r., a później do Parafii Rzymskokatolickiej w Świsłoczy.

Przełomowym wydarzeniem dla mieszkańców Bachur było uzyskanie w wyniku carskich reform z 1861 r. wolności osobistej oraz gospodarstw rolnych na własność. W tym czasie w Bachurach było 19 gospodarstw rolnych z 98 mieszkańcami.

Według rosyjskich ksiąg ewidencji ludności z 1910 r. w Bachurach w 16 gospodarstwach rolnych zamieszkiwało 321 osób.

W sierpniu 1915 r. prawosławni mieszkańcy wsi Bachury zostali ewakuowani przez carskie władze – przed przesuwającym się frontem walk rosyjsko-niemieckich – na wschód (bieżeństwo) i wracali do zrujnowanych gospodarstw dopiero w latach 1918–1922.

Według spisu ludności z września 1921 r. wieś Bachury (jeszcze wówczas Bachurowszczyzna) leżała w gminie Jałówka pow. Wołkowysk, były w niej 22 budynki mieszkalne, w których zamieszkiwało 129 osób (z czego 56 mężczyzn i 73 kobiety), z których 108 osób było wyznania rzymskokatolickiego i 21 osób było wyznania prawosławnego. Według ww. spisu 129 osób było narodowości polskiej, co wskazuje na sfałszowanie wyników przez rachmistrza, gdyż do narodowości polskiej zaliczono 21 prawosławnych Białorusinów.

Według podziału obszaru gmin wiejskich województwa białostockiego na gromady z 14 października 1933 r. Bachury wchodziły w skład gm. Jałówka, pow. Wołkowysk. W gromadzie Bachury mieściła się siedziba sołtysa.

Na początku II wojny światowej, pod koniec września 1939 r., wieś Bachury została włączona do Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, a po zajęciu Białostocczyzny w końcu czerwca 1941 r. przez wojska niemieckie weszła w skład jednostki administracyjnej Amtskomisariat Świsłocz w Bezirk Bialystok.

Po wyzwoleniu spod niemieckiej okupacji, jesienią 1946 r. w Bachurach zorganizowano polską Publiczną Szkołę Powszechną, do której we wrześniu 1949 r. wprowadzono język białoruski jako przedmiot (w szkole było 13 dzieci prawosławnych i 16 katolickich).

Według danych z 1 X 1950 r.: w niepełnej Szkole Podstawowej w Bachurach z klasami I–IV jeden niekwalifikowany nauczyciel nauczał ogółem 22 dzieci.

Natomiast w roku szkolnym 1960/1961 w Szkole Podstawowej w Bachurach na ogółem 23 uczniów w klasach II–IV ojczystego języka białoruskiego uczyło się 17 dzieci w wymiarze 3 godzin lekcyjnych w tygodniu (nauczycielem był Jan Trochimczyk).

Jeszcze we wrześniu 1970 r. w niepełnej Szkole Podstawowej w Bachurach w klasach II–IV języka białoruskiego uczyło się 3 dzieci (na ogólną liczbę 9 uczniów w tej placówce). Placówka ta szybko uległa likwidacji.

Według danych Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2002 r. w Bachurach były 43 gospodarstwa domowe. Wśród nich najwięcej, bo 24 było gospodarstw zamieszkałych przez jedną osobę. W latach 1998–2021 liczba mieszkańców we wsi zmalała o 56,3%. W 2021 r. w Bachurach było 45 mieszkańców, z czego 46,7% stanowiły kobiety, a 53,3% mężczyźni.